İbnü’l-Arabî metafiziğinin kalbi sayılan Fusûsu’l-Hikem, varoluşun ve insanın gizemini kader ekseninde çözen sarsıcı bir haritadır. Bu çalışma, Şeyh-i Ekber’in düşünce dünyasındaki, çoğu zaman pasif bir boyun eğme olarak yanlış yorumlanan yazgı kavramını, dinamik bir kader ontolojisi olarak yeniden keşfe çıkıyor.

Kitap; kaderin kör bir tesadüf ya da dayatılmış bir senaryo değil, varlığın kendi öz hakikatine (a’yân-ı sâbite) attığı bir imza olduğunu gözler önüne seriyor. İlâhî isimlerin tecellisi ile kulun iradesi arasındaki o muazzam dengeyi incelerken, insanın kendi kaderinin hem şahidi hem de aktif bir yürütücüsü olduğunu vurguluyor.

İbnü’l-Arabî Metafiziğinde Kaderin Ontolojisi: Fusûsu’l-Hikem Örneğinde Varlık ve Yazgı, kaderin kozmik ritmini ve varoluşsal derinliğini anlamak isteyen araştırmacılar, akademisyenler ve irfan meraklıları için vazgeçilmez bir başvuru kaynağı. Okuru, kaderi bir mahkûmiyet gibi yaşamaktan çıkarıp, onu ilâhî bir sır olarak idrak etmeye davet ediyor.

Dans ce livre, on a examiné le roman turc qui s’est développé sous l’influence du roman français apparu dans la littérature du Tanzimat. Sur le plan des relations politiques, économiques et culturelles parmi les pays occidentaux, l’Empire ottoman a attaché beaucoup d’importance à la France. Pourtant, les intellectuels et littérateurs envoyés en France ont été influencés par la littérature française et ont apporté des innovations à la littérature turque. Le passage du conte au roman a eu lieu à la fin de longues relations historiques, politiques et culturelles avec l’Occident. Les écrivains de cette période ont soutenu dans leurs œuvres les idées et les conceptions occidentales. On peut dire que dans la littérature turque, l’occidentalisation, commencée dès 1860, est devenue totale, du point de vue de la conception, de la technique et des thèmes durant la période du Servet-i Fünûn.